ROZDZIAŁ 11

Miesiąc przerwy, to chyba nie tak długo, szczególnie że jest szkoła ;)
Miłego czytania i proszę o komentarze :3

~~~

Aki siedział na dywanie przed kominkiem w salonie i ogrzewał zmarznięte dłonie. Przed południem była całkiem ładna pogoda, ale potem się pogorszyła; padał deszcz i grad. Chłopak westchnął cicho, zamykając oczy i myślał o wydarzeniach kilku ostatnich dni.

- Widzę, że już się zaprzyjaźniłeś z kominkiem. - powiedział nagle Yuki wchodząc do pokoju i obejmując go od tyłu. - To co? - wymruczał mu do ucha. - Porozmawiamy? - nie czekając na odpowiedź, kontynuował. - Powiedz mi coś o sobie. Tak mało wiem...

- Ale... ale o czym mam mówić? - szatyn myślał, że będzie tylko słuchać co wampir opowiada o sobie.

- Więc zadam ci kilka pytań... Masz jakieś rodzeństwo?

- Tak... Młodszego brata - westchnął. - Miałem być dla niego przykładem, jestem ciekawy co rodzice mu naopowiadali po tym, jak mnie wyrzucili z domu... - spojrzał na niego smutnym wzrokiem.

- Rozumiem. Nigdy nie pytałem... Za co cię wyrzucili?

Aki prychnął cicho, przypominając sobie tamte wydarzenia.

- Za bycie sobą. - odpowiedział wymijająco.

- A jak się uczyłeś w szkole?

- Całkiem nieźle, miałem dobre oceny. Ale nadal chciałbym się uczyć. - spojrzał na niego z prośbą.

- Dobrze, ale ja będę cię uczył. Nauczyciel, którego zatrudniłem dla Ryu był zbyt podejrzliwy. I w sumie niewiele go nauczył. - wzruszył lekko ramionami. - Pasuje ci to?

- Tak, dziękuję. - odpowiedział chłopak z uśmiechem. - A czego będziesz mnie uczył?

- Tego co będziesz chciał. Niedługo pewnie wybierałbyś się na studia, więc masz prawo uczyć się tego, co chcesz. - stwierdził. - Ja znam dobrze historię, kilka języków, geografię, literaturę... Coś dla siebie wybierzesz. 

- Dziękuję. - powtórzył cicho szatyn i oparł się o niego. Było mu ciepło i przyjemnie. Pomyślał, że mógłby tak nawet zasnąć... Zamknął oczy, wyobrażając sobie swoją przyszłą naukę.

- Mam dla ciebie prezent. - powiedział nagle Yuki i wyciągnął z szuflady niewielkie, czarne pudełko, przewiązane bordową wstążką. - Otwórz. - zachęcił go, podając prezent.

Aki uchylił lekko wieko, a potem zupełnie je zdjął. Jego oczom ukazała się czarna obroża z niewielkim, srebrnym kółeczkiem po środku. Miała też małą kłódeczkę przy zapięciu. Chłopak przyjrzał się jej, myśląc, że to pomyłka albo żart. 

- To prawdziwa skóra i srebro - powiedział po chwili wampir. - Założę ci ją. - dodał z uśmiechem i zrobił to, zatrzaskując kłódeczkę. - Wyglądasz ślicznie. - skomentował z uśmiechem. 

Szatyn zarumienił się lekko i ostrożnie dotknął obroży. Martwił się, że niewygodnie będzie się w niej spało, ale bał się sprzeciwić. W końcu był to prezent, chociaż sam by tak tego nie nazwał. Nagle mężczyzna wstał, wyszedł na chwilę i wrócił z kilkoma ubraniami. 

- Włóż jeszcze to i będzie idealnie. - powiedział, podając mu czarny gorsecik, stringi, krótkie spodenki jeansowe i pończochy. Po chwili mógł go już oglądać w tym stroju. Uśmiechnął się i rozsiadł się wygodnie w fotelu. - Podejdź do mnie i usiądź mi na kolanach. - rozkazał.

Aki czuł się okropnie w tych ubraniach i chciał je z siebie zdjąć jak najszybciej. Podszedł jednak do mężczyzny i od razu został przyciągnięty przez jego ramiona. Automatycznie usiadł okrakiem, ale kiedy to zauważył, natychmiast złączył nogi na boku.

- Nie, wcześniej było lepiej. - został upomniany i powrócił do poprzedniej pozycji. - To co chcesz o mnie wiedzieć?

- Ile masz lat? - zapytał chłopak z ciekawością

- Tyle co ty i Ryu razem razy dziesięć... Tak mniej więcej.

- C-co...? - wyszeptał zdumiony. W sumie czego innego mógł się spodziewać? Trzysta pięćdziesiąt lat... Poczuł się nagle strasznie głupio i spojrzał w dół. Potem zszedł z jego kolan, ponownie siadając przed kominkiem. Stracił chęć do zadawania kolejnych pytań. 

- Co się stało? - zapytał mężczyzna, ale odpowiedziała mu cisza. - Powiedz mi, Aki. Wiem, że to dla ciebie szokujące i dziwnie się z tym czujesz. Boisz się mnie? Wstydzisz? 

- Jedno i drugie. - odpowiedział cicho szatyn, podkulając kolana pod brodę. 

- Po tym co robiliśmy nie masz się czego wstydzić. - stwierdził z uśmiechem. - A teraz chodź tu do mnie.

Chłopak westchnął i podszedł do niego, siadając mu z powrotem na kolanach. Wlepił wzrok w geometryczne wzorki na jego koszuli, by nie myśleć o tym wszystkim czego się dowiedział, ale także o stroju, który miał na sobie.

- To co chciałbyś jeszcze wiedzieć? - padło pytanie. Szatyn tylko wzruszył ramionami. - Ej, ale nie obrażamy się... To niegrzeczne. 

Chłopak westchnął i zapytał w końcu cicho:

- Po co mnie porwałeś... to znaczy przyprowadziłeś tu, a potem nie pozwoliłeś wyjść? Dlaczego trzymasz tu mnie i Ryu?

- A jak myślisz, Aki? Seks i krew, mówi ci to coś? - uśmiechnął się złośliwie. - Chociaż z tą krwią to trochę zagmatwana sprawa, ale nie musisz wiedzieć... - powiedział tajemniczo i powoli oblizał usta. Szatyn spojrzał na niego w tym momencie i od razu odwrócił wzrok. - Jak się zapatrujesz na małe ugryzienie? Tym razem naprawdę małe... - jego głos z każdym dźwiękiem stawał się coraz niższy, a jego usta powoli dosięgały szyi Akiego.

- Nie... - wyrwało mu się cicho i zamknął oczy.

- Nie? - usłyszał prychnięcie. 

- N-nie wiem co mam powiedzieć... Tak bardzo się cieszę. - chciał się wybronić.

- To dobrze... - mruknął mu do ucha zmysłowy głos i chłopak po chwili odpłynął.

***

- Dzisiaj będziemy mieli gościa. - oznajmił wesoło Ryu Akiemu koło południa. Ten właśnie czytał książkę na łóżku wampira i dopiero po jakimś czasie dotarło do niego znaczenie tych słów.

- Naprawdę? Kto to będzie? - pytał podekscytowany chłopak.

- Mogę ci tylko powiedzieć, że to znajomy naszego pana i prawdopodobnie też będzie ze swoim niewolnikiem. 

- To jak to będzie wyglądało? - zdziwił się. - Pójdziemy we trójkę na górę, a oni będą rozmawiać?

- Nie jestem pewny, często jak pan kogoś zapraszał i ten gość był z niewolnikiem to my... no... no wiesz... - oblał się rumieńcem. - W każdym razie to oni nam kazali i cały czas na nas patrzyli.

- Co?! To ja mam... Nie! Nie zrobię tego za cholerę! - oburzył się. - Idę z nim pogadać. 

Zanim blondyn zdołał go powstrzymać, wyszedł z pokoju, trzaskając drzwiami i udał się do gabinetu Yukiego

- Dzień dobry... - zaczął nieśmiało, wchodząc do środka i rozglądając się po pomieszczeniu. Było tu dosyć ciemno, wnętrze oświetlało jedynie kilka świec znajdujących się na biurku, przy którym pracował mężczyzna. - Mogę zająć chwilkę?

- Jasne, siadaj. - wampir spojrzał na niego znad papierów i wskazał mu fotel niedaleko niego.

- Będziemy mieli gościa, tak?

- Zgadza się. - odpowiedział.

- Twojego znajomego z niewolnikiem?

- Tak. - wzruszył ramionami.

- Co będziemy robić?

- Głównie rozmawiać. Wy we troje pewnie pójdziecie do mojego pokoju, my będziemy rozmawiać o interesach. 

- A nie będę musiał z nim... no tego...? - zapytał chłopak, odwracając wzrok.

- Pewnie, że nie! - Yuki zaśmiał się głośno, kręcąc głową. - Co ten Ryu ci naopowiadał?

- Że musiał to robić...

- Tylko raz i to dlatego, bo był bardzo niegrzeczny w stosunku do obu naszych gości. Fakt, że niechcący, ale jednak. W sumie to chyba nawet trochę mu się podobało, więc nie powinien narzekać. - stwierdził. - A teraz zmykaj, mam coś do zrobienia. Powiedz tylko Ryu, żeby ci pomógł ze strojem. On będzie wiedział co możesz założyć, a czego nie.

***

Kilka godzin później Aki ubrany tylko w halkę z mnóstwem koronek, stringi i szpilki wszedł ostrożnie do salonu. Miał ochotę zabić Ryu za te buty, ale wiedział, że to nie jego wina, że musiał je założyć.

Za chwilę do pomieszczenia przybył blondyn w podobnym stroju, ale z tą różnicą, że jego halka była zupełnie prześwitująca. Za moment dołączył do nich Yuki, uśmiechając się lekko.

- Pięknie - skomentował, nie mogąc oderwać od nich wzroku. Szczególnie od Ryu... - Zaraz przyjdzie nasz gość. - oznajmił po chwili. - Ryu, przyniesiesz mu to, co będzie chciał do picia i wyjdziesz. Aki zostaje przynajmniej chwilę dłużej, nasz gość pewnie będzie chciał mu się przyjrzeć. I pamiętaj, Ryu. Masz się zachowywać dokładnie tak, jak ci mówiłem. Pokaż się od najlepszej strony.  A jeśli zapyta cię o coś, Aki to masz ładnie odpowiedzieć, kończąc zdanie zwrotem "proszę pana". 

Wkrótce zadzwonił dzwonek i Ryu popędził, żeby otworzyć. Wpuścił gości, witając się uprzejmie i zaprowadził ich do salonu. Do środka wkroczył wysoki, ciemnowłosy mężczyzna z kozią bródką. Jego oczy zasłaniały przyciemniane okulary, które wkrótce zdjął. Zostawił jednak czarne, skórzane rękawiczki. Za nim nieśmiało podążał jego niewolnik. Chłopak miał długie do pasa blond włosy i był ubrany w granatową sukienkę z tiulowymi rękawami. Sprawiał wrażenie wystraszonego i bardzo nieśmiałego. Nerwowo rozglądał się dookoła, ale głównie patrzył w dół. Widząc, jak jego właściciel siada, zajął miejsce obok niego, elegancko krzyżując nogi na boku. 

- Czy czegoś pan sobie życzy? - zapytał Ryu, patrząc na gościa z uprzejmym uśmiechem. - Herbaty, kawy, wina? - zaproponował.

- Dla mnie wino, a dla Itsuko woda. - oznajmił. 

Chłopak ukłonił się delikatnie i odwrócił się, powoli zmierzając w kierunku wampira. Specjalnie poruszał przy tym biodrami bardziej niż zwykle, a nowo przybyły zupełnie się zapatrzył. Ocknął się dopiero po kilkunastu sekundach i szybko odwrócił wzrok, kierując go na Akiego.

- Co dla ciebie, panie? - zapytał blondyn, uśmiechając się lekko. 

- Wino. - powiedział zdecydowanie. - Dla Akiego zrób herbatę. - dodał. Ryu skłonił się nieco niżej, a potem poszedł do kuchni.

- Ten twój Ryu coraz bardziej mi się podoba. - zaśmiał się gość. - Znowu odmówisz sprzedania mi go? - zapytał.

- Niestety tak. Może i jest trochę nieposłuszny i mam z nim przez to trochę kłopotów, ale mimo tego jestem z niego bardzo zadowolony. Przez tyle lat mi się nie znudził...

- Rozumiem. - westchnął. - A może byś go pożyczył na parę dni? Obiecuję, że go oddam.

- No dobrze, ale pod warunkiem, że nie będziesz go bardzo bił. Ostatnio dostał mocną karę i nie chcę, żeby kolejna źle odbiła się na jego zdrowiu. Z resztą sam wiesz, jak to jest...

Mężczyźni zaczęli nowy temat i Aki już ich nie słuchał. Przyglądał się blondynowi, który cały czas wpatrywał się w podłogę, nerwowo bawiąc pierścionkiem na palcu. Poza tym gestem nie okazywał zdenerwowania, ale spotkanie z pewnością go stresowało. 

Kiedy wrócił Ryu, szatyn otrzymał swoją herbatę, którą zaczął wolno pić. Pozostali odstawili swoje napoje na stolik.

- Ryu, idź do siebie. - polecił wampir i kontynuował rozmowę. Tym razem Aki ich słuchał i dowiedział się, że Yuki jest właścicielem kilku dochodowych firm. Z całej rozmowy tylko to go zainteresowało.

- Chłopcy, może pójdziecie na górę? - zaproponował gość, patrząc na wampira, który przytaknął. 

- Tak, dołączcie do Ryu. - dodał. 

Szatyn wstał i odstawił pustą filiżankę na stolik. Następnie wyprowadził Itsuko z salonu, słysząc głos jego pana:

- Ten nowy też mi się podoba. Skąd ty ich bierzesz?

Chłopak uśmiechnął się do siebie i poszedł do sypialni Yukiego, gdzie spodziewał się zastać Ryu. Nie mylił się, blondyn siedział na łóżku, czytając książkę.

- Ryu, co to miało być tam na dole? - zapytał Aki, kiedy tylko go zobaczył. - Aż się dziwię, że Yuki nie zwrócił ci uwagi.

- Nie zwrócił, bo zawsze mam się tak zachowywać jak są goście.

- Serio? - zapytał, siadając na łóżku. 

- No tak... Chyba liczy na to, że mnie sprzeda... - chłopak westchnął.

- Wcale nie. Powiedział, że tego nie zrobi.

- Naprawdę? - blondyn uśmiechnął się szeroko i usiadł bliżej rozmówcy. W tym czasie gość usiadł w dużym fotelu niedaleko łóżka i przysłuchiwał się rozmowie.

- Tak. - potwierdził Aki. - Mówił też, że sprawiasz dużo kłopotów, ale jest z ciebie zadowolony. - uśmiechnął się delikatnie, widząc rozmarzony wzrok chłopaka. Po chwili spojrzał na gościa. - Powiedz coś o sobie, Itsuko. - zaczął. - Od kiedy jesteś ze swoim panem?

- Od dwóch miesięcy...

- A jak ci się z nim żyje? Jaki jest? - dopytywał się.

- Jest dosyć surowy, ale jeśli trzymam się zasad, to jest w porządku. Tylko bardzo nie lubię tych kiecek...

- Musisz je nosić ciągle?

- Na co dzień mogę nosić obcisłe spodnie, ale to nie jest dużo lepsze. - westchnął.

- My mamy trochę lepiej. - powiedział Ryu. - Chociaż ja lubię się tak ubierać. - wskazał na swój strój i uśmiechnął się. - A jakie masz obowiązki? Ja często gotuję i sprzątam.

- Głównie to się obijam. Pan ma innych niewolników od sprzątania, więc nie muszę się tym martwić. 

Rozmawiali tak prawie godzinę; po tym czasie przyszedł do nich Yuki, oznajmiając, że goście już wychodzą. Wszyscy trzej poszli za nim do salonu i pożegnali się, a potem Ryu i Aki wrócili na górę z wampirem.

- Ryu, za tydzień przyjedzie nasz dzisiejszy gość i zabierze cię do siebie na weekend.Nie chcę słyszeć żadnego marudzenia. 

Chłopak posmutniał trochę i nic nie mówił. Po jakimś czasie kiedy mężczyzna gdzieś wyszedł, blondyn przytulił się do Akiego.

- Czy to znaczy, że pan mnie jednak sprzeda? - zapytał łamiącym się głosem. - Chcę zostać z nim... Nie wytrzymam bez niego dwóch dni, a co dopiero dłużej...

- Ryu... Nie mów tak. - pocieszał go przyjaciel. - Na pewno cię nie sprzeda, przecież jest z ciebie zadowolony, lubi cię. 

Chłopak westchnął cicho.

- Mam taką nadzieję...