ROZDZIAŁ 10

Wiem, ze nie było nic baaardzo długo i jest mi strasznie głupio, ale tak jakoś wyszło, nie lubię się tłumaczyć. Po prostu jest nowy rozdział i tyle. Enjoy.

~~~


Przez cały dzień Aki snuł się po pokoju wampira; czytał książki, pisał coś, nawet posprzątał, ale cały czas miał przed oczami to, co wydarzyło się w piwnicy. W końcu wieczorem udało mu się zasnąć.
- Wstawaj – obudził go wkrótce niezbyt zadowolony głos Yukiego.
Szatyn otworzył zaspane oczy, usiadł i spojrzał na swojego pana. Siedział on na fotelu, paląc papierosa, a Ryu leżał zwinięty w kłębek u jego stóp i cicho szlochał.
- Nie gap się tak, tylko go przytul, bo ja nie zamierzam. – prychnął mężczyzna.
Aki podszedł pospiesznie do blondyna i delikatnie go objął, pamiętając o ranach. On natomiast zaczął płakać jeszcze bardziej.
Po pewnym czasie mężczyzna wstał, gasząc papierosa w popielniczce na parapecie. Popatrzył chwilę przez okno, a potem usiadł na łóżku i ignorując niewolników, wyciągnął z szafki laptopa i zaczął coś pisać. Aki był bardzo zdziwiony, że jest tu w ogóle komputer.
"Gdybym wiedział wcześniej, mógłbym to jakoś wykorzystać." - pomyślał, nadal uspokajając Ryu.  "Ale w sumie mam jeszcze trochę czasu na planowanie ucieczki, w końcu nie wiem jak długo tu będę..." 
Wkrótce Ryu uspokoił się i zasnął wtulony w szatyna. Yuki widząc to, powiedział:
- Aki, przyjdź z nim do mnie. 
Chłopak wykonał polecenie, starając się go nie obudzić. Nie udało mu się to jednak i blondyn dotarł do łóżka o własnych siłach.
- Wejdźcie tu obaj. - rozkazał wampir i schował laptopa z powrotem do szafki.
Blondyn wskoczył na posłanie i delikatnie objął nogi swojego pana, mrucząc cicho. Ten tylko westchnął i przysunął do siebie Akiego, obejmując go i zatapiając nos w jego włosach.
- Ładnie pachną... - wyszeptał. Chłopak uśmiechnął się i odchylił głowę do tyłu, przypadkowo sprawiając, że ich spojrzenia się spotkały. Od razu zarumienił się i odwrócił wzrok. 
- Dlaczego się wstydzisz? - zapytał cicho Yuki prosto do jego ucha.
- To wszystko jest takie nierzeczywiste... - przyznał chłopak. - Nie mogę uwierzyć, że to co się stało w piwnicy, było prawdziwe. 
- Przyzwyczaisz się. - pocieszył go i zaczął bawić się jego włosami. - Rozbierz się. - powiedział po jakimś czasie. - Nie chcę, żebyś spał w ubraniach. Chyba, że w koszulach nocnych, ale teraz już po nic nie wstawaj.
Aki rozebrał się i złożył ubrania w kostkę przy łóżku. Potem odwrócił się do swojego pana i ponownie pozwolił mu bawić się włosami.
- Lubię, kiedy jesteś miły... - powiedział szatyn po jakimś czasie w półśnie. Mężczyzna zaśmiał się tylko cicho i pocałował go w czoło.

***

Aki obudził się wcześnie rano. Zdał sobie sprawę, że jest w pokoju wampira i to nie sam; w nogach łóżka opatulony kołdrą spał Ryu. Szatyn przytulił się do mężczyzny, mając nadzieję, że żaden z nich jeszcze się nie obudził. Zamknął oczy i próbował chociaż zapaść w drzemkę.
Po pewnym czasie poczuł, że kołdra przy jego nogach się porusza. Spojrzał tam i zobaczył zaspanego blondyna, przecierającego sobie oczy.
- Długo już nie śpisz? - zapytał szeptem Ryu.
- Jakieś pół godziny, może godzinę. - padła odpowiedź również szeptem.
- A co powiesz na śniadanie do łóżka? - zaproponował po chwili chłopak. - Oczywiście jeśli pan pozwoli ci jeść. - spojrzał ze strachem na śpiącego wampira. - To ja pójdę. - dodał, widząc, że Akiemu spodobał się jego pomysł.
- Gdzie Ryu? - zapytał nagle mężczyzna, budząc się.
- Poszedł zrobić śniadanie. - odpowiedział cicho szatyn.
- Mam nadzieję, że nie spali mi kuchni... - westchnął, ziewając.
Po pewnym czasie wrócił Ryu z tacą pełną naleśników i dodatków do nich. znajdował się na niej także imbryczek z herbatą i trzy filiżanki. Chłopak położył jedzenie na łóżku, lekko się kłaniając i usiadł na podłodze, patrząc w dół. 
- Wyłączyłeś gaz? - warknął wampir.
- Tak panie. - odpowiedział pospiesznie blondyn.
- Jadłeś już coś?
- Nie, panie.
- To dobrze, zjesz to, co zostanie. - stwierdził Yuki, zaczynając jeść. - Jedz - powiedział do Akiego. - Masz szczęście, że są dobre. - dodał po chwili. - Chyba przestanę się na ciebie gniewać.
Ryu uśmiechnął się delikatnie i nieśmiało spojrzał na jedzących. Po chwili spuścił jednak wzrok, wpatrując się w dywan.
- Możesz zjeść, ale bez żadnych dodatków. - powiedział mężczyzna, kiedy zostały dwa niewielkie naleśniki. Podał chłopakowi talerz, a sam wstał i poszedł do łazienki. Po chwili stanął w drzwiach. - Aki, przyjdź za chwilę. - zażądał i wrócił do pomieszczenia, zamykając drzwi.
"Co? Ale po co?" - zastanawiał się szatyn, obserwując jedzącego niewolnika. W końcu niechętnie wstał i poszedł do łazienki. 
- Zamknij drzwi. - usłyszał, kiedy przechodził przez próg. Zrobił to, a potem odwrócił się w stronę pomieszczenia. To, co zobaczył niemal zwaliło go z nóg; okna były zasłonięte, ale światło dawało kilkadziesiąt świec. Wampir siedział w wannie od pasa w dół zakryty przez wodę i pianę. 
Aki patrzył na niego, nie wiedząc co zrobić, natomiast on wyglądał na lekko rozbawionego. Oparł ramię o brzeg wanny i powiedział:
- Podchodzisz czy mam cię tu zaciągnąć siłą?
- J-już podchodzę... - powiedział szatyn pospiesznie i po chwili stał już obok wanny. Dopiero wtedy zdał sobie sprawę, że nic na sobie nie ma. Zarumienił się mimowolnie i spojrzał w dół.
- Wejdź do środka. - powiedział mężczyzna.
Chłopak wykonał polecenie, ciesząc się, ze przynajmniej będzie mógł się czymś zakryć. Potem natychmiast został ugryziony i pamiętał już tylko niewyraźne zarysy tego co się działo...
Obudził się na łóżku. Obok niego na łóżku leżał Yuki i bawił się jego włosami. Ryu nie było w pokoju. 
- Za dużo wrażeń, co? - zapytał wampir, całując go w czoło.
- Chyba tak... - wychrypiał Aki. - Co się stało?
- Wypiłem trochę za dużo twojej krwi, ale to nic takiego. Nic nie pamiętasz?
- Pamiętam kilka momentów... - oblał się rumieńcem. - TYCH momentów. - dodał.
Yuki zachichotał.
- Gdybyś nic nie pamiętał, pewnie zrobiłbym to jeszcze raz. - powiedział, kiedy opanował śmiech. Potem objął chłopaka i westchnął cicho.
Po chwili do pokoju wszedł Ryu. Widząc swojego pana z szatynem, odwrócił wzrok i powstrzymał łzy. 
- Ryu, chodź tu do nas. - powiedział mężczyzna.
"Do NAS?!" - oburzył się Aki. - "Przecież jemu musi być tak przykro, a teraz jeszcze to..." - westchnął w myślach.
Wkrótce blondyn wgramolił się na łóżko, kładąc pomiędzy swoim panem a chłopakiem. Ten drugi był mu za to bardzo wdzięczny. Ryu wtulił się w wampira. Ten objął go i zapytał:
- Teraz będziesz już grzeczny, tak?
- Tak, panie. - padła cicha odpowiedź.
- Nie będziesz już więcej namawiał Akiego do robienia z tobą takich rzeczy? - chłopak przytaknął. - I nie będziesz mnie zdradzał? - tym razem blondyn zastanowił się przez chwilę. - Nie będziesz, bo mnie kochasz, tak? A ja nie lubię jak mnie zdradzasz.
- Tak, panie... - westchnął. - A czy ty mnie kochasz? - palnął.
Yuki tylko prychnął i zamienił się z nim miejscami by być przy Akim. Przytulił go, ignorując szlochającego za jego plecami chłopaka.
- Jak się nie zamkniesz, to będziesz spać na podłodze w piwnicy. - powiedział w końcu zirytowany. - Jestem pewien, że nie muszę ci przypominać jak było zimno ostatnim razem. 
Ryu powstrzymał kolejny szloch. To samo udało mu się z następnymi. Po jakimś czasie uspokoił się zupełnie i zasnął.
- Będę mógł gdzieś dzisiaj wyjść? - zapytał po dłuższym czasie szatyn. - Jest taka ładna pogoda, mógłbym posiedzieć w ogrodzie. - zaproponował z delikatnym uśmiechem.
- Właśnie dlatego nie pójdziesz. Pozwolę ci dopiero kiedy będzie pochmurno albo wieczorem. Nie lubię słońca.
Aki wiedział, że ta rozmowa jest skończona. Chciał ją jednak podtrzymać, więc zapytał:
- Sprzedasz mnie kiedyś?
- Jak będziesz zadawał takie pytania, to na pewno.
- Przepraszam... Nie złość się na mnie... Ja tylko chcę wiedzieć więcej, żeby - przeżyć - lepiej ci służyć.
Kąciki ust mężczyzny uniosły się nieznacznie. 
- Jak chcesz, to umiesz mówić miłe rzeczy. - powiedział zadowolony. - Jak będziesz grzeczny do końca dnia, to powiem ci kilka rzeczy, które mogą ci się przydać. Z resztą Ryu też. Powiem ci coś o sobie.
- Postaram się. - odrzekł cicho szatyn i wtulił się w wampira.