ROZDZIAŁ 4

Silris, ogólnie to dzięki za skomentowanie. Uwierz mi, że wzięłam do serca to co napisałaś; co prawda nie wiem czy jest lepiej, ale się starałam ;) 

Tłumacząc zachowanie głównego bohatera, to po prostu chciał poczekać do następnego dnia. Liczył na to, że uda mu się nie spać i rano sobie pójść, co jednak nie okazało się takie proste, jak zaraz się dowiesz ;)

No i postarałam się, żeby było dłużej :)

Wyjdź, tutaj mogłabym napisać prawie to samo co powyżej, więc zapraszam do góry ;)

No i dzięki za komentarz oczywiście :)

Erwik i Igi, dzięki za pocieszenie :P A co do pisania od razu na komputerze, to przykro mi, ale nie skorzystam, po prostu tak nie umiem :P Z resztą wolę sobie w zeszyciku coś zapisać w każdej chwili np. w pociągu, a potem przepisać i zmieniać milion razy, dzięki czemu to w  ogóle jakoś w miarę sensownie brzmi ;)

No i dzięki za komentarz ;)

PS. Za chwilę zajrzę ;)

~~~

Aki nie wiedział co zrobić. Nie chciał być ciekawski, jednak nie mógł się powstrzymać i ruszył przed siebie.

"Oni na pewno śpią, nie usłyszą mnie..." - przekonywał się w myślach.

Sunął bezszelestnie po dywanie i już po chwili poznał rysy Yukiego. Ale by dostrzec jak wygląda druga osoba musiał podejść jeszcze bliżej.

"Ciekawe czy to jego żona... Jeśli tak to dlaczego mnie nie przedstawił? A może to jego kochanka?"

Kiedy brązowowłosy był już przy samym łóżku jego oczom ukazał się niezwykły widok. Obok mężczyzny leżał chłopak mniej więcej w wieku Akiego. Miał średniej długości prawie białe blond włosy, bladą cerę i niewielkie różane usta. Jego policzki były delikatnie zarumienione, a powieki o długich rzęsach lekko drżały. W niewielkich bladych dłoniach ściskał kołdrę, którą był przykryty aż po samą szyję.W oczach Akiego chłopak sprawiał wrażenie kruchej, delikatnej istotki, która może się rozpaść w każdej chwili. 

Nieproszony gość nie mógł oderwać od niego wzroku. Już na początku nazwał go "uroczym", jednak zganił się w myślach za to określenie. Nawet przed samym sobą nie chciał przyznać, że chłopak mu się podoba. Aki stał więc tak, nie mogąc oderwać wzroku od śpiącego. 

Z zadumy wyrwał go dopiero dzwoniący budzik stojący na szafce po stronie Yukiego. Mężczyzna zaczął coś mamrotać pod nosem i szukać przedmiotu wydającego tak okropne dźwięki. Przerażony chłopak skorzystał z okazji nieuwagi Yukiego i szybko wślizgnął się pod łóżko. Nie było tam zbyt wiele miejsca, a dla Akiego cierpiącego na klaustrofobię, był to koszmar. Zamknął szybko oczy by zapomnieć o miejscu, w którym się znajdował. Usłyszał jak Yuki wyłącza budzik i wstaje z łóżka. Po chwili skierował się prawdopodobnie do łazienki, co Aki wywnioskował z odgłosu płynącej wody. Następnie usłyszał bardzo ciche trzeszczenie łóżka i domyślił się, że to leżący na nim blondyn poruszył się nieznacznie. Po chwili mężczyzna wrócił i zatrzymał się przy chłopaku, szepcząc mu coś cicho do ucha. Ten wymruczał równie cichą odpowiedź i zachichotał.

"On ma taki cudowny głos… A ten śmiech…" - Aki mimo niebezpieczeństwa nie mógł nie zwrócić na to uwagi.

Po dochodzących z góry odgłosach, Aki wywnioskował, że Yuki właśnie całuje się z chłopakiem mrucząc przy tym cicho. Następnie usłyszał nieznaczne jęki blondyna. Aki zarumienił się, czując wybrzuszenie w swoich spodniach. 

"Cholera, to jest po prostu chore…" - myślał słysząc coraz głośniejsze dźwięki wydobywające się z ust chłopaka. -"Nie, to nie może być prawda… to tylko sen… głupi, chory sen… - rozmyślania przerwał mu okrzyk spełnienia blondyna, a po chwili szereg komplementów pod adresem Yukiego. Akiego zastanawiała tylko jedna rzecz - "Dlaczego do cholery on go nazywa "panem"?!"

Nie miał jednak czasu dłużej się nad tym zastanawiać, bo usłyszał szept mężczyzny:

- Ryu, jestem pewny, że się podniecił. Wyciągnij go spod tego łózka i przygotuj, ja zaraz wracam. 

- Tak, panie - powiedział chłopak.

Po tych słowach Yuki skierował się do wyjścia. Akiego zamurowało. Nie mógł uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszał. 

"Jak on…? Zaraz, co on ma mi zrobić? Przygotować mnie…?"

Po chwili Aki usłyszał cichy szept:

- To wyjdziesz czy wolisz poczekać aż pan wróci? - głos chłopaka brzmiał nieśmiało i lekko drżał. 

- Ja… ja już wychodzę… - powiedział Aki i wyjrzał spod łóżka, jednak od raz spuścił wzrok rumieniąc się obficie. 

"On nic na sobie nie ma!" - zauważył chłopak i poczuł, że jego spodnie stają się jeszcze ciaśniejsze. 

Ryu spojrzał na niego, trochę przechylając głowę w bok.

- Coś nie tak? - zapytał.

- Nie, nie… to nic… Ja tylko… chciałbym sobie stad pójść…

- Nie pójdziesz… - przerwał mu Ryu. - Przykro mi, ale nie pójdziesz… - powtórzył.

- A to niby dlaczego?

- Widziałeś ten mur?

- Tak, i co z tego?

- A kraty w oknach?

- Co? Jakie kraty…? No tak, było ciemno…

- Więc uwierz mi, że na niższych piętrach są kraty. Tu akurat nie, ale jest wysoko… Co ty robisz?!

Aki wyglądał właśnie przez otwarte na oścież okno.

- Tu jest rynna! - zawołał. - Zejdę sobie po niej! Miło było poznać, na razie! - i już go nie było.

Ryu nie zdążył nic powiedzieć, by ostrzec chłopaka. Podszedł tylko do okna i obserwował jak Aki biegnie przez ogród. Westchnął cicho.

- Przykro mi, ale nie uciekniesz...

***

Aki puścił się biegiem przez ogromny ogród. Co chwilę rozglądał się dookoła, chcąc być pewnym, że nikt go nie zatrzyma. Uśmiechnął się do siebie i śmiał się z samego siebie, ze przypuszczał, że stad nie ucieknie. Właśnie miał się wdrapać na wysokie drzewo rosnące tuż przy murze, kiedy niespodziewanie poczuł uderzenie w głowę. Upadł na ziemię, widząc zamazaną sylwetkę osoby stojącej nad nim.