ROZDZIAŁ 3

Może na początku podziękuję za miły i motywujący komentarz ^^ 

Ze spraw organizacyjnych - oznaczyłam ten blog jako taki z treściami 18+ Mówiąc szczerze, to sama nie mam jeszcze 18-stu, ale nie bądźmy tacy drobiazgowi :P) Druga sprawa to mały napis z ostrzeżeniem na górze... I nieiwelka zmiana szaty graficznej ;)

A teraz zapraszam na Rozdział 3. Na razie nie ma w sumie nic takiego, więc spokojnie można czytać bez urazów zdrowia psychicznego ;) 

~~~

- Ja jestem Aki! - krzyknął chłopak podążając za Yukim. 

Mężczyzna odwrócił się i powiedział powoli:

- Więc miło Cię poznać, A-k-i… - ostatnie słowo wymawiał szczególnie długo.

Chłopaka przeszły mimowolne dreszcze. Zaczął się zastanawiać czy nie lepiej byłoby jednak zrezygnować z nocy w tym domu i wrócić na ulicę.

Kiedy dotarli już do kuchni, gospodarz wskazał gestem krzesło. Aki usiadł na nim i przyglądał się jak mężczyzna przygotowuje jedzenie. Nie mógł napatrzeć się na jego płynne, lekko teatralne ruchy. W pewnym momencie wydał się mu zupełnie nierealny, jakby wyciągnięty ze snu...

Gdy jedzenie było gotowe, chłopak rzucił się na nie, jakby nie miał nic w ustach od kilku dni. Yuki uśmiechnął się i zaczął jeść swoją porcję. Akiemu tak bardzo posmakowało jedzenie, że zamruczał cicho mimowolnie i nie zdając sobie z tego sprawy. Mężczyzna spojrzał na niego znad talerza lekko zmrużonymi oczami. Uśmiechnął się, jakby delektując tym dźwiękiem. Aki niczego nie zauważył, był zbyt pochłonięty jedzeniem. Nie widział nic poza zawartością swojego talerza.

Kiedy skończyli, Yuki włożył brudne naczynia do zmywarki i odprowadził chłopaka do jego tymczasowego pokoju. Aki poszedł do łazienki, wziął szybki prysznic i założył poprzednie ubrania, nie chcąc pytać się gospodarza o jakieś inne na zmianę. Przejrzał się w dużym lustrze i westchnął. Potem wszedł do pokoju z zamiarem położenia się do łóżka. Ze zdziwieniem zauważył, że Yuki wciąż tu jest. Spojrzał na niego z pytaniem w oczach. 

- Chciałem tylko powiedzieć, że życzę ci dobrych snów - mężczyzna uśmiechnął się i podszedł bliżej.

- A tak… dzięki.

- O, jeszcze jedna sprawa - Yuki uśmiechnął się szerzej. - Jeśli mi się spodobasz, zostaniesz tu na dłużej… - po wypowiedzeniu tych słów podszedł jeszcze bliżej i ledwie zauważalnie musnął ustami policzek zszokowanego chłopaka. Potem wyszedł szybko z pokoju w sobie tylko znanym kierunku.

***

"Co to do jasnej cholery miało być?!" - Ta myśl nie dawała Akiemu spokoju. - "To było… dziwne, chore, nienormalne… i takie okropne. Dobrze, że jutro już mnie tu nie będzie… Ale ja dzisiaj nie zasnę…"

Jednak nie minęło dużo czasu, a chłopak już spał. Był zmęczony całym tym dziwnym dniem. Śniły mu się same koszmary. Głównie z właścicielem domu, w którym właśnie przebywał.

***

Aki obudził się wcześnie rano. Chcąc zapomnieć o koszmarach, postanowił udać się do kuchni i napić wody. Przez całą drogę szedł przy zgaszonym świetle, dawno już wyrósł z bania się ciemności. Ale także dobrze zapamiętywał nowe miejsca, więc nie widział sensu w szukaniu włączników i zapalaniu światła. 

Kiedy ugasił pragnienie, zobaczył światło dochodzące z nieznanego korytarza. Postanowił tam pójść. Chciało mu się spać i trochę się bał, ale ciekawość zwyciężyła. Źródłem światła okazała się duża lampa stojąca na środku wąskiego korytarza. Oświetlała go prawie w całości.

Aki rozglądał się dookoła, widząc kilkanaście drzwi. Nie chciał być wścibski, ale był ciekawy co może się znajdować w tak ogromnym domu. Pociągnął więc za klamkę jednych z nich. Były zamknięte. Próbował tak ze wszystkimi; otwarte były tylko jedne - ostatnie. 

Chłopak zajrzał do środka. Dziękował w duchu, że drzwi nie zaskrzypiały. Pokój był zdecydowanie większy niż jego. Był utrzymany w odcieniach fioletu. Najpierw oczom Akiego ukazała się wysoka półka z mnóstwem książek. Potem zobaczył fioletowe zasłony z niezwykłymi wzorami. Były zawieszone na ozdobnym karniszu. Następnie zobaczył wielkie łoże z baldachimem. Nie miał czasu przyglądać się już niczemu innemu, gdyż jego uwagę zwróciła osoba leżąca na łóżku. A raczej dwie osoby…